martes, 20 de junio de 2017

O rap das mascotas,

Cando lles pedimos aos alumnos que lean poesía, entramos nunha terra de ninguén. Axiña vemos a empalizada levantarse a modiño, as tropas retirándose para non enfrontarse a unha nova derrota. Ninguén lles le xa poesía aos cativos. Ninguén lles di que ao principio só estaba a poesía para contar o mundo.
 Tamén hai moito medo nos adultos, e vergonza. Esquencimos que todos, de nenos, dominábamos o verso: nos contos, nas cancións, nos xogos… é algo natural ao ser humano e non é certo que sexa para uns poucos. Claro está que se pode aprender a técnica, pero ningún humano necesitou nunca un manual para saber que se sinte ante a risa dunha criatura ou o terror da guerra. Iso é a poesía: amor e morte, placer e dor, pasado e presente. Só hai que estar vivos. 
 Así é que agradecemos o pequeno libro de Paula Carballeira Nunca mascotas, porque é fresco, xuvenil e xenial, creativo e reivindicativo. Ademais, pon a animais e humanos á par, sempre entre o ben e o mal, amantes da liberdade, divos ou asustados, destructores ou protectores. Podemos compartir a Terra, si, e moito máis, seica a avoa entendíase co lobo…
 Estamos con Paula Carballeira a morte. E por iso convertimos un dos seus poemas en rap. Polo ritmo dos versos, coido que ela tiña esa intención cando nos enviou as mensaxes.
 Alá vai:

domingo, 11 de junio de 2017

Lendo entre liñas

     Os Clubs de Lectura do Xoán Montes volvimos saír tralas pegadas dos escritores e escritoras que nos fan crer na ansia de imaxinar e de ir máis aló das nosas posibilidades.
     Este ano tocou matemáticas, un campo agochado, case que secreto para a mayoría dos lectores cativos. E non é que non haxa libros, é que hai medo -ou respeto- por aquilo que se di de que as mates son difíciles ou aburridas. Pois nada máis lonxe da realidade, a literatura xuvenil sobre temas matemáticos ou sobre as persoas que as cultivaron, son amenas e, ás veces, trepidantes. Só hai que probar. 
    E con ese fin puxémonos en marcha. Primeiro, coñecer a alguna figura senlleira: apostamos polo matemático e gran astrónomo Ramón Mª Aller, visitamos a súa casa en Lalín, sorprendímonos co seu despacho e alucinamos co seu observatorio astronómico, o primeiro de Galicia, no que realizou sorprendentes descubrimentos.
     A media mañá visitamos o Concello de Lalín, situado nun edificio senlleiro, moi moderno, que acadou varios premios de arquitectura. Os propios autores da obra remárcano como unha estrutura aberta, case un campo matemático cheo de curvas, porque as distintas construccións son redondas, a imitación dos nosos antigos castros. Alí se atopa tamén o Centro de Interpretación Castrodeza, un espazo que pon en valor a cultura castrexa, as formas de vida dos nosos antepasados e as lendas tradicionais. Esta visita resultoulles moi atractiva aos rapaces porque se achegaron ao pasado guiados por pantallas interactivas e salas de son e proxeccións múltiples que chamaron a súa atención. 
A mediodía fomos a procura dun espazo verde para comer, e que menos que percorrer parte do famoso paseo fluvial de Lalín, onde atopamos frescor e acougo. 
      Pola tarde, fixemos dúas visitas moi interesantes, unha á Casa do Patrón, un museo etnográfico con trece salas de exposición distribuídas por tres edificios, onde se poden ver os antigos hábitos de vida dos nosos ancestros, oficios esquecidos, unha taberna, un forno o una forxa tradicional con todos os utensilios, ferramentas e enseres, tamén unha escola. O alumnado retrocedeu no tempo máis de cen anos e descubriron un mundo no que para conseguir algo, tiñas que facelo ti mesmo.
      E o derradeiro periplo levounos a un sitio fascinante, o Pazo de Liñares, unha construcción restaurada do século XVII, casa natal do aviador Joaquín Loriga, que dende 2.014, baixo o nome de Espazo Liñares, funciona como un contenedor cultural multidisciplinar no ámbito galego. O pazo alberga o Museo Galego da Marioneta, con pezas incribles dos cinco continentes que levantaron a admiración dos cativos. O edificio en si é digno dunha visita, cos seus amplos salóns e a enorme lareira, pero a información que contén, tanto da restauración como da figura do gran aviador Loriga, convírteno nunha parada fundamental en calquera visita á comarca do Deza.
      Quixemos ler entre liñas, si, as liñas do ceo e do tempo, os contornos da terra e as parábolas do pobo, o simbolismo das curvas e a maxestuosidade das rectas. O deseño da vida, vaia.

martes, 23 de mayo de 2017

Los crímenes de Oxford

"Os crimes de Oxford" é un libro de misterio e crime. Narra a historia dun mozo matemático que viaxa a Inglaterra para realizar un traballo de investigación, alóxase en casa dunha amable señora maior e a súa fermosa neta Beth. Un día de súpeto, ao chegar a casa descobre que a señora está morta e que non foi unha morte natural. Xunto ao matemático Sheldon decide investigar o caso xa que xunto ao corpo atopa un símbolo; a esta morte sucédenlle outras, todas elas acompañadas de símbolos e estrañas condicións. Os protagonistas deberán unir as características comúns que presentan as mortes e seguir as pistas para atopar ao asasino e tratar de salvar á próxima vítima. Con todo, non será fácil xa que hai moitos sospeitosos. 
Este libro foi un dos favoritos dos membros do club de lectura de matemáticas de 3ºB, ademais de aprender teorías e datos sobre as matemáticas é un libro cheo de misterios, polo que todo o mundo trata de pescudar quen é o asasino e cal é o sentido da serie de símbolos. Non só enfócase en matemáticas e misterio senón que tamén trata de amor, dor, paixón e relacións de amizade e rancor. 
Por Alba Piñeiro López, 3ºESO-B

lunes, 22 de mayo de 2017

El laberinto de la rosa

A autora desta novela, Titania Hardie (Sidney, Australia) é unha exitosa escritora de libros fantásticos e infantís. Graduada en Psicoloxía e Literatura, é experta en esoterismo e numeroloxía. O labirinto da rosa é a súa primeira novela.
 Italia, século XVII. Ante a súa inminente execución, o exitoso matématico e astrólogo inglés John Dee decide esconder os documentos nos que traballou toda a súa vida, convencido de que o mundo non está preparado para aceptar as súas avanzadas ideas. 
Inglaterra, 2003. A poucos días da súa morte, Diana, última herdeira e gardiá do segredo de Dee, vese obrigada a elixir o destinatario de tan singular legado. Finalmente, decídese polo seu fillo menor, Will, que, intrigado pola pequena chave de prata e o vello pergamiño que lle foron legados, emprende unha viaxe por toda Europa en busca de respostas. Paralelalemente, Lucy King, unha moza australiana, pasa os seus días nun hospital de Londres, á espera dun transplante de corazón que ha de salvarlle a vida. Por un capricho do azar ou quizais por algo máis profundo, a súa vida e o seu destino quedarán inevitablemente unidos ao de Will e verase tamén inmersa na procura do misterioso legado. Con todo, non están sós nesta procura; as ideas do matemático atraen tamén a un grupo de fanáticos que non dubidarán en utilizar todas as malas artes ao seu alcance para facerse cuns documentos que, sen dúbida, cambiarán a percepción do mundo. 
 O labirinto da rosa é, sen dúbida, unha novela especial e podemos dicir que inclasificable. A medio camiño entre a novela negra, de intriga e, mesmo, romántica; fainos reflexionar sobre a obsesión do ser humano por atopar a verdade. Desenvólvese a través de dúas liñas temporais paralelas e quizais grazas a iso e aos seus xiros argumentais, é unha novela que logra atraparnos desde as primeiras liñas.  Por Alba Rois González, 2º de BAC

jueves, 18 de mayo de 2017

TRAIN KIDS de DIRK REINHARDT

O último libro do club de lectura por este curso, foi unha historia que en xeral se nos fixo pesada de ler, e que é narrada por Miguel, un neno que vai en busca da súa nai que fai tres anos déixoos a el e á súa irmá para irse a EE.UU. a traballar. 
 O libro, a pesares da lentitude narrativa, conta, en opinión da maioría, unha historia moi interesante e que a maioría de nós descoñecíamos, os trens que cruzan, de México a EEUU cargados de migrantes clandestinos. A maioría, como Miguel, son nenos e nenas, non só de México senón tamén doutros países de Centroamérica que foxen da miseria, da guerra, ou tentan reunirse coas súas nais ou os seus pais que marcharon na procura dunha mellor vida para os fillos. En moitas ocasións, estes nenos e nenas, e iso impactounos moito, caen en mans das mafias de drogas, armas, sexo… É dicir, é unha viaxe de supervivencia. 
 Na reunión, puxemos en relación a situación destes nenos coa dos adolescentes e raparigos que se xogan a vida en pateras para entrar dentro das fronteiras europeas.

Por Abraham Pena Vila, 4º ESO 

 Cada día chegan as fronteiras europeas moitos nenos sen familia, logo dunha viaxe de supervivencia dende África ou o Próximo Oriente, exactamente como o protagonista de Train Kids, Miguel. En ocasións tendemos a parapetarnos tras un muro, sen querer ver o que é a dura realidade de moitas persoas. Pero só falta que reaccionemos para que as cousas cambien.


jueves, 11 de mayo de 2017

EUROPA EXPRESS, de Andrea Maceiras

Tras atopar unha postal de Bergen (Noruega) na que aparecía unha situación que lle chamou a atención, (pois aparecía el cos seus amigos) Nico decide investigar a desgracia que ocorreu tras aqueles días de viaxe por Europa no Interraíl, para celebrar a fin do Bacharelato. Así, reúne a todos os seus amigos: Aroa, Mía, Piero, Óscar e Beatriz tras moitos anos para falar do ocorrido. Tamén está Xacobe, pois aínda que non presente fisicamente, os acontecementos daquel verán de xuventude non se entenderían sen el.. Quen diría que unha simple postal podería cambiar as súas vidas!
  Europa Express de Andrea Maceiras, foi o último libro que por este curso limos no Club, e esta historia resultounos moi interesante, pois trata temas como o amor, a madurez, a amizade, o engano…, temas bastante delicados pero dos que nunca está mal falar, e sobre os que o libro nos empuxou a reflexionar. Ademais, o final non foi totalmente inesperado: as veces as traxedias ocorren polo máis mínimo error e os máis grandes segredos poden magnificarse e impedir a un ser feliz.
Por  Celia Veiga, 3º ESO

domingo, 7 de mayo de 2017

Xa non estou aquí, de Iria Misa

Convence a obra de Iria Misa, sabe de que fala. É docente e nótaselle. Coñece aos adolescentes, e aos país, e aos profes. Na súa novela recorre á inseguridade, á necesidade, á falta de tempo para falar…e escoitar, non deixa títere con cabeza.
 Aos meus lectores da ESO, cáseque todas nenas, doéulles: sentíanse identificadas. Pero non tanto como vítimas - de ida e volta - senón como fillas, como amigas, como seres humanos. “Hai xente que ten problemas”, dicían, ou “non sei por que lles gusta meterse en líos”, ou “por que non queren ser normais”. A normalidade ou a falta dela, escolle. Trátase diso? Para máis tarde recuar, analizar cada situación por separado, recoñecer que cada persoa é un mundo e as súas circunstancias.
 Falamos moito da busca de identidade na adolescencia, do recoñecemento por parte dos demais, da soidade e da falta de entendemento entre os dous bandos en liz: os novos e os vellos. Con todo, recoñecían o esaxerado dalgúns comportamentos, por unha parte e por outra, o tira e afrouxa, a farsa do quid pro quo: estes rapaces hedonistas con e contra eses adultos ausentes.
 Chamoume a atención que case tod@s coñecían a existencia dese novo xogo mortal, a balea azul, nada como andar no fío da navalla para sentirse vivos. Como na novela de Misa, vanse propoñendo distintas probas que hai que superar, ata chegar á definitiva, o suicidio, unha aniquilación en diferido a pagar en cómodas cotas mensuais. Hai que velo para crelo. Algunas nenas estaban case asustadas, os demais explicábanllo. Non sería mellor, e concluínte, que estas cousas se falasen na casa, e que non tivesen os nenos que enterarse por unha profe, ou peor, polos seus compañeiros, que quizais non dispoñen de información veraz e aló se nos podía ir todo?
 Pais e nais, definitivamente, aquilo do sentidiño dos vellos debería estar máis de moda ca nunca.

viernes, 7 de abril de 2017

LADYDI de J. Clement

"Me llamo Ladydi García Martínez y tengo la piel morena, los ojos cafés y el pelo chino y castaño; (…) De chica, mi madre me vestía de niño y me decía Niño. Le dije a todos que nació un niño, decía. Si era niña, me raptarían. Todo lo que necesitaban los narcotraficantes era saber que por acá había una niña bonita, y se dejaban venir a nuestras tierras en sus Escalade negras y se la llevaban". 

 Así, con comeza este libro, esta narconovela, que nos causou unha profunda impresión, pola dureza da historia que conta, pero que á vez enganchábate e non che deixaba escapar ata que o acababa. Unha historia coa que soubemos o duro que é ser muller nalgunhas zonas de México, e na que discutimos e comparamos a súa situación coa do noso país. Tamén nos gustaron so seus toques de humor cos que a autora consegui poñernos na pel de Ladydi, a protagonista que, como todas as mulleres do estado de Guerrero, sabían o que era vivir sen os homes (pois a maioría íanse fora na procura de mellor fortuna e non volvían), e á vez, tamén aprendían dende moi nenas a defenderse deles, en concreto dos narcotraficantes, para que non as raptaran. 
En definitiva, unha durísima novela, que non é compracente co lector, pero ao mellor por iso moi recomendable. 
Por  Abraham Pena Vila, 4º ESO